Anastomoz, anatomik-fizyolojik bir rekonstrüksiyon olan viserosentez amacıyla, iki içi boş organ veya bir organın bölgeleri arasında bir bağlantı oluşturulması olarak tanımlanır.
Bir ameliyatın başarısı için doğru sütür tekniği temel bir ön koşuldur.
Gastrointestinal bir anastomoz oluşturulması için bağlayıcı bir standart yoktur. Doğru teknik sorusu bireysel olarak yanıtlanır.
Buna karşılık ideal bir anastomozdan beklentiler açıkça tanımlanmıştır:
- Kusursuz anastomoz tekniği
- İyi arteriyel ve venöz kanlanma
- Gerilimsizlik
- Temiz ameliyat sahası
Bu ön koşullardan birinin yokluğunda yapılan her ödün, ortaya çıkabilecek tüm sonuçlarıyla birlikte bir anastomoz yetmezliği riski anlamına gelir.
Bir bağırsak anastomozunun seroza yüzeylerinin yapışması, fibrin eksüdasyonu yoluyla normalde ilk 4-6 saatte gerçekleşir ve gaz ile sıvı geçirmez bir kapanmaya yol açar. Anastomoz iyileşmesinin bu ilk fazındaki mekanik dayanıklılık, özellikle sütür materyali tarafından sağlanır.
İnce bağırsak, bağırsak bütünlüğünün zedelenmesine karşı kalın bağırsağa kıyasla belirgin biçimde daha hızlı bir yanıt verir; bu, daha hızlı bir kollajen üretimiyle kendini gösterir ve kolorektal cerrahide erken yetmezliklerin daha yüksek oranını da kısmen açıklayabilir.
Damar yeniden oluşumu 4. ile 5. ameliyat sonrası günde başlar ve esasen bağırsak duvarının damar taşıyan tabakası olan submukozadan kaynaklanır. Yara iyileşmesinin bu evresinde, kollajen zenginliği sayesinde sütürü taşır. Sütür bu dönemde tutunma noktasını burada bulur.
İyi kanlanan bağırsak uçlarının gerilimsiz olarak yaklaştırılmasını sağlamak için yeterli mobilizasyon mutlak bir ön koşuldur. Geniş çaplı iskeletizasyondan kaçınılmalıdır.
Elle dikilen anastomozlarda sıralılık, sütür sıralarının sayısını; katmanlılık ise geçilen duvar tabakalarını tanımlar.